Nou, stond ik daar in de wind en zon, geen Martino op de finishlijn?
Ja, sorry. Ik heb nog aan je gedacht toen ik mijn timing-chip en tracker inleverde en niet naar de top besloot te gaan. Het was op.
Dus een Did Not Finish?
Yep.
Maar in de uitslagen staat FINISH?
Dat klopt dus niet. Kennelijk waren ze me kwijt. Ze belden nog of ik veilig was. Toen heb ik gezegd dat ik alles, zoals de regels voorschrijven, aan een medewerker heb overhandigd en uitgestapt ben. Dat is in de uitslag niet duidelijk.
Maar goed, hoe was het?
Mooi. Warm. Zwaar. Terecht een extreme triathlon. Ook al was het een halve (113). Zwemmen was heerlijk in het meer tussen de bergen. Alleen daar zou ik het al voor doen. Fietsen ging best goed en ik kreeg aan het einde zowaar plezier in het dalen. Maar ook pijn in de rug doordat de huurfiets natuurlijk niet op mij was afgesteld. Ondertussen wel schitterende vergezichten en dieren, op de weg!
In de eerste kilometers van het lopen had ik ook nog goede zin. Ik haalde wat atleten naar beneden in. Helaas was dat zodra het omhoog ging snel afgelopen. Ondanks een zoutpil per kwartier en gelletjes en chews, bleef mijn gemoed heen en weer gaan tussen stoppen en doorgaan. Vooral door de warmte denk ik, want dorst, zoveel dorst. Maar ook pijn in alles, rug, benen, armen. Het is verder een schitterende hike geworden.
Klinkt extreem, maar vrolijk. Hoe doe je dat toch? In zekere heb je gefaald, toch.
Falen, falen? Wat bedoel je? Waarom denk jij dat ik faalde?
Nou, je had toch doelen, één ervan was finishen. Die is niet gehaald.
Oh, ja …. daarom ben ik dus ook tegen dat type doelen stellen. Ik wist natuurlijk dat het me nog nooit gelukt was, dus het was de twijfel die de uitdaging maakte. Het is weer niet gelukt. Misschien moet ik stoppen met extreme triathlons. Aan de andere kant, gewone triathlons zijn al wel gelukt. De twijfel of die lukken is kleiner, de uitdaging dus ook en daarmee de prikkel om te trainen.
Aha. Niet gelukt, maar niet gefaald dus?
Zoiets ja, maar dat is wel heel erg softe-coachtaal. Doel was ook aan plan kunnen houden, dat is tot ongeveer 3 km in het lopen goed gegaan. Hoewel ik alleen op hartslag en gevoel moest lopen, is dat wel gelukt. Ik kon me inhouden en doorgaan. Alle praktische zaken rond voeding en wissels werkten ook. Of ik de juiste keuze heb gemaakt door te stoppen is nu de vraag.
En, het antwoord op je eigen vraag?
Ik neig naar ja. Op het moment zelf kon ik niet anders meer. Ik was minder slecht dan in Embrun, toen ik na 18km lopen uitstapte en Livigno toen ik helemaal leeg was voor de laatste 10 naar de top. Maar na een half uur bijkomen, leek het alweer te gaan. Misschien had ik gewoon even moeten herstellen en dan omhoog. Ik had daar tijd genoeg voor, anders dan in Livigno.
Is dat een antwoord?
Is dat een vraag?
Nee dus.
Inderdaad. Er is geen antwoord mogelijk. Nu voel ik me goed. Kan ik lekker rustig dit interview in de trein doen. Gek genoeg dacht ik ook daaraan toen ik in de laatste 5 km telkens van gedachten veranderde. Dat is het mooie van duursport: het is jezelf fysiek en mentaal diep leren kennen.
Maar het moet wel lekker blijven.
Je kent me.
Nee, ik lees dat op je site.
